SIKI TUT ELLERİMİ

(ŞİİR) 1993

Mesut Uçakan’ın çalışmalarını takip edenler ve onu tanıyanlar, onun şiirle ünsiyetini bilirler. O, sinemadan bahsederken bile söz dönüp dolaşıp şiire gelir. Sinemayı, ‘kamerayla şiir yazmak’ olarak görür. Fakat bu sadece, şiirin tüm sanatların özünde varolduğu gibi bir poetik düşünceden kaynaklanmıyor. Uçakan biyografisinde sinemadan önce şiir yer alıyor. İstanbul’a adımını attığı an, “büyük bir şair olmaya” adım atmış sayıyordu kendini Uçakan.

Şairliği, yönetmenliğinden zaman olarak önce gelse de kitabı filmlerinden oldukça sonra çıktı; 1993 yılında. Kitabın girişinde, şiirle uğraşmış olmasının sinemada estetik doğruları yakalamasında çok büyük yeri olduğunu söyleyen Uçakan, devamında da sanat algısının dolayısıyla şiirinin ipuçları veriyor: “Benim aradığım ve sözünü ettiğim başka bir şiir. Daha derinlerde...” Fiziğin ötesindeki sırların, ahengin, bestenin ve aşkın arayışında olduğunu belirtmesi, metafizik bir damardan ilerlediğini anlamamızı sağlıyor.

1965 -1982 yılları arasındaki şiirlerden oluşan kitabın biri, 1991 diğeri de kitabın kapanış şiiri olan 1992 tarihli iki istisnası var. Şiirlere baktığımızda, yetmişli yıllara kadar olanlarının nispeten daha naif, biraz ‘ilk ürünler’ olma vasfını haiz olduklarını görüyoruz. Biçim olarak da bu dönem şiirlerinde dörtlükler çoğunlukta ve heceyle yazılmış. Üslup ve içerikte yer yer Necip Fazıl etkisinin olması da sanırım doğal bir durum. Yetmişlerin sonlarına doğru, serbest şiirler arttığı gibi, konu ve üslup olarak da Uçakan’ın kendi sesini bulmaya başladığını söyleyebiliriz. Özellikle, Afganistan başta olmak üzere müslüman coğrafyanın dramını yansıttığı şiirleri, sinemasında da bir damar olarak bulunan ‘müslüman duyarlılığı’ noktasında dikkat çekiyor.

Kitabın bir diğer özelliği de Uçakan’ın bazı şiir ve mısralarından hareketle Mehmet Aykıl’ın illüstrasyonlarıyla zenginleştirilmesi.

« Geri Dön